از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل

از اشک چشم نشو و نما می‌دهد به دل 

گریان فرشته‌ایست که در سینه‌های تنگ

غم می‌رسد به وقت و وفا می‌دهد به دل 

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن

نازم غمی که ساز و نوا می‌دهد به دل 

دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز
سر می‌کشد چو ماه و صلا می‌دهد به دل 

این غم غبار یار و خود از ابر این غبار

زنگ غمم مبر که صفا می‌دهد به دل 

ای اشک شوق آینه‌ام پاک کن ولی

این جوهر جلی که جلا می‌دهد به دل 

غم صیقل خداست خدا یا ز مامگیر

با همتی که بال هما می‌دهد به دل 

قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش

وز غم جزع مکن که جزا می‌دهد به دل

******************************

مایه ی حسن ندارم که به بازار من آئی 

جان فروش سر راهم که خریدار من آئی 

ای غزالی که گرفتار کمند تو شدم باش 

تا به دام غزل افتی و گرفتار من آئی

 
گلشن طبع من آراسته از لاله و نسرین 

همه در حسرتم ای گل که به گلزار من آئی 

سپر صلح و صفا دارم وشمشیر محبت 

با تو آن پنجه نبینم که به پیکار من آئی 

صید را شرط نباشد همه در دام کشیدن 

به کمند تو فتادم که نگهدار من آئی 

نسخه ی شعر تر آرم به شفاخانه ی لعلت 

که به یک خنده دوای دل بیمار من آئی 

روز روشن به خود از عشق تو کردم چو شب تار 

به امیدی که تو هم شمع شب تار من آئی 

گفتمش نیشکر شعر از آن پرورم از اشک 

که تو ای طوطی خوش لهجه شکر خوار من آئی 

گفت اگر لب بگشایم تو بدان طبع گهربار 

شهریارا خجل از لعل شکربار من آئی